Ooit waren wij vreemdelingen 2

Gepost op: 2014-10-28

Vandaag noemt Ephimenco in Trouw tussen neus en lippen door een verbijsterend cijfer. In de eerste acht maanden van dit jaar zijn 2086 bootvluchtelingen verdronken in de middellandse zee. Wie kent dit cijfer? Het wil niet in mijn hoofd. Het betekent dat mijn dorp Nij Beets van de aardbodem wordt geveegd. Of dat er 7 MH17’s neerstorten in het weiland naast mijn huis. Geen rouwstoeten, geen ceremonies, geen demonstraties of krantenkoppen. De waarde van een mensenleven wordt gemeten naar de plaats waar je woont, al onze prachtige mensenrechten ten spijt.

Ergens in mijn achterhoofd dient zich al het antwoord aan: als je het onheil over jezelf afroept heb je minder recht op mededogen. Moet je maar niet in zo’n gammel bootje gaan zitten en je uitleveren aan een mensensmokkelaar. Deze heilloze discussie loopt overal volledig voorspelbaar vast. Op verjaardagspartijtjes en recepties wordt nog wat gemompeld over kansloze migranten die we niet kunnen opvangen, even vlamt er nog een woedend antwoord over het onrecht in de wereld, en dan nemen we er nog maar eentje. Waar dankt die bitterbal zijn naam eigenlijk aan?

Ooit waren wij de vreemdelingen, schreef ik in mijn vorige blog. Vanzelfsprekend zochten we geluk. Onze schepen waren beter en bevoeren alle zeeën.  We vroegen nergens asiel aan. We geloofden als vanzelfsprekend in bewegen, zoeken en ontginnen. Ze zijn de basis van onze nationale en Europese identiteit. Dat kun je niet met elkaar vergelijken, zei iemand tegen me daarna. Inderdaad, mobiliteit is er alleen voor de machtigen. Wie macht ontbeert en toch op reis gaat, heet een zwerver.

Het besef dat ik niet heb bepaald waar ik werd geboren, zou een diepe humaniteit in mij moeten aanspreken. Mijn geboortegrond is me toegevallen, een kwestie van geluk, een erfenis waar ik niet vanzelfsprekend recht op heb. Ik erken het recht van iedere wereldburger om op zoek te gaan naar dit geluk. Natuurlijk lost deze uitspraak niets op in de huidige actualiteit maar met elke vluchteling die verdrinkt, gaat ook onze humaniteit kopje onder, totdat ook deze op de bodem van de middellandse zee ligt.

Rien van der Zeijden

 


Ripen 11 9245 VG Nij Beets M 06 27 30 81 52 E info@rienvanderzeijden.nl W www.rienvanderzeijden.nl