Voetbal als religie

Gepost op: 2014-06-16

 

Afgelopen zaterdag beweerde de socioloog Ruud Stokvis in Trouw dat religie en sport dezelfde oorsprong hebben. Het gaat in beide gevallen om ‘het gevoel dat je samen opgaat in een groter geheel, in een gemeenschap, en om het besef van onderlinge verbondenheid’. Daarbij ging zijn voorkeur uit naar sport. Zoals vroeger de kinderen één keer in de week op de zondagschool kwamen, gaan kinderen nu twee keer per week naar de sportvereniging. Daar leren ze dat het gaat om ‘wedstrijden houden, competitie, willen winnen, doorzetten, hard trainen…’  Ze leren dat dit gaat op basis van regels en die vragen een grote mate van zelfbeheersing.

Voetbal als een moderne vorm van religie. Sport moet ons samenbinden en ons zelfs een nieuwe moraal leren. Het klinkt nogal naïef. Een paar dagen daarvoor had dezelfde krant een interview met de Vlaamse psychotherapeut Paul Verhaeghe die iets tegengestelds beweerde. Hij stelde dat onze samenleving een markt is geworden en mensen ziek maakt. We moeten enorm tegen elkaar opbieden. ‘We zitten in een permanente wedstrijd. Kinderen op het schoolplein schelden elkaar uit voor loser en dat is het ergste wat je kan overkomen. Verliezen. Dat maakt mensen ziek.’

Winnen of verliezen. De ratrace begint slachtoffers te maken. Als participeren alleen maar scoren betekent haken grote groepen mensen af. Sommigen doen dat bewust, anderen onderkennen het sluipende proces niet. De werkelijkheid is dat twintigers en dertigers steeds vroeger burn out raken. De druk is hoog. Aan de buitenkant feestend, genietend van trendy winkeltjes en geld genoeg om een paar keer per jaar op vakantie te gaan. Van binnen moeten voldoen aan een keihard regiem van meedoen, er bij horen, concurrentie. Wie aan de kant raakt, wordt niet meer opgesteld.

Het is volgens mij waar dat religie daarbij nauwelijks meer verbindt.  De meeste godsdiensten doen hard mee aan het loven en bieden op de markt van welzijn en geluk. Wie het ‘niet weet’ staat buiten spel. ‘Jesus is the answer’ maar wat is eigenlijk de vraag? Ook facebook staat bol van de antwoorden, de slogans, de tegeltjes met tot nadenken stemmende wijsheden. Er moet gescoord worden. Ik doe er soms ook aan mee. Maar waar wordt het gesprek zelf nog gepromoot? Hoe komen we van een sfeer van goede antwoorden scoren naar verbinden? Waar wordt nog gezegd: goede vraag, die laten we eens echt binnen komen..

We moeten weer leren gesprekken te voeren die de verbindende krachten vergroten. Aanstaande dinsdag 17 juni organiseer ik in de bibliotheek van Sneek een zg ‘open dialoogbijeenkomst’ over geluk. Dat zijn kleine druppeltjes op de gloeiende plaat van onze maatschappij en ik hoop dat er veel meer van die druppels blijken te zijn. Het zijn gesprekken waar het luisteren en afstemmen weer wordt geoefend. Er is geen buitenspelval. De tackle is vervangen door een opvangtactiek. Dribbelen mag, en scoren ook, maar de bal wordt liever rondgespeeld. Je wilt niet weten hoe spannend dat is! 


Ripen 11 9245 VG Nij Beets M 06 27 30 81 52 E info@rienvanderzeijden.nl W www.rienvanderzeijden.nl