God en Allah

Gepost op: 2014-06-29

Soms moet je berichten twee keer lezen omdat je ze niet begrijpt. Ze komen uit een andere tijd, cultuur, manier van denken. Afgelopen woensdag schreef Trouw dat de hoogste rechter in Maleisië heeft bepaald dat alleen moslims nog de naam Allah mogen gebruiken als ze het over God hebben. De maatregel treft Christenen op Borneo omdat zij daar al eeuwenlang het Arabische woord Allah gebruiken om het opperwezen van een naam te voorzien. Ook boeddhisten en hindoes die de Malay-taal spreken noemen hun god Allah.

Het opperwezen zal zich wel achter zijn oren krabben als hij/zij die heeft.  Anders ik wel. Stel je voor dat je een goed woord hebt gevonden voor het allerhoogste of diepste, dat wat de essentie van je bestaan is. Je snapt best dat het maar een woord is maar nu komt iemand je vertellen dat dat woord al in gebruik is. Mooi! Maar vervolgens heet hij je niet welkom in de kring van essentiezoekers maar zegt dat je illegaal bezig bent. Je zou hem toch niet begrijpend aankijken? Onze taal is een soort tekensysteem gebaseerd op voorlopige afspraken. Dat ontwikkelt zich continu dus het is praktisch, net als bij verkeersborden, als we ons enigszins aan die afspraken houden. Dat bevordert het menselijk verkeer. Het Allerhoogste kun je echter niet in zo’n systeem van tekens weergeven! Het zijn vooral de mystici in alle religies die dit al eeuwen roepen. God kun je niet vangen in taal. Dan krijg je mensen die denken dat ze de waarheid kunnen claimen.

Onze heilige boeken bevatten veel waarschuwingen tegen deze lieden. Ze bouwen torens van Babel, spellen de godsnaam of maken afgodsbeelden. Ze verkrachten het geheim. God wil niet benoemd worden. Hij wil niet ‘bestaan’ binnen die paar dimensies die wij kennen. Tafels, mensen, bomen, zij bestaan. Toen aan Reve een keer werd gevraagd of God bestaat, zei hij droogkomisch: Bestaan? Dat heeft God helemaal niet nodig… Of zoals Suurmond, o humor, het op diezelfde pagina deze week in Trouw stelt: Afgoden bestaan. God bestaat niet, maar is de werkelijkheid.

De bron van ons bestaan is als de top van een berg die we beklimmen. Religies zijn als verschillende kanten van diezelfde berg, toegangswegen naar dezelfde top. Je komt door lieflijke bossen, langs kale rotsgronden en diepe hellingen. Iedere religie kent zijn eigen landschap maar realiseert zich dat ze op weg is naar een top die we nog niet kennen. Dat je je eigen pad hebt gevonden, mooi, maar realiseer je dat er vele begaanbare en onbegaanbare wegen zijn naar die top.

Taal. Beelden. Religie die er niet mee kan spelen wordt heel eng. Zingen helpt ook. luister eens naar die heerlijke Oerol-versie van het nummer van rapper Typhoon: Als de hemel valt. http://www.youtube.com/watch?v=dWunA-KPNcQ ‘De druk op God wordt groter en ze draagt het allemaal. Wat als de hemel valt….zullen we het samen moeten dragen…en kunnen zij en Allah samen even weg..’

 


Ripen 11 9245 VG Nij Beets M 06 27 30 81 52 E info@rienvanderzeijden.nl W www.rienvanderzeijden.nl