Over kanonnen en onzichtbare draden

Gepost op: 2015-02-19

Wij kunnen draden maken die duizend keer dunner zijn dan een haar. Ik keek en luisterde gebiologeerd naar Jolanda Kluin, een hartchirurg, aan het woord bij Witteman in zijn programma ‘Sleutelen aan de mens’. Een warme menselijke wetenschapper. Ik probeerde te begrijpen wat ze zei. Ze sprak over minuscule, organische en onzichtbare draden die een belangrijke rol spelen in het onderzoek van het menselijk hart. Rond dat hart worden fantastische ontdekkingen gedaan, bijvoorbeeld dat menselijke cellen zich gaan nestelen tussen die draden en dan zelf weefsel kunnen laten groeien, weefsel dat dus lichaamseigen en gezond is. Ik dommelde wat weg en zag onderzoekers die eindeloos geduldig en liefdevol draden maken die je niet ziet en die toch niet breken…

Toen ik wakker schrok was er het journaal. Vierkante leeg kijkende mannenkoppen ergens in de Oekraïne. Ze schoten naar andere vierkante lege mannenkoppen een paar dorpen verderop. Iemand probeert het uit te leggen. Primitieve houwdegens in dienst van god weet wie, die ‘vijand van’ die en die zijn en dat betekent o.a. dat ze mogen schieten op dorpen waar net weer andere kinderen liggen te wachten op een verhaaltje voor het slapen gaan…

Ik kon het niet horen. De afgelikte retoriek. De volkomen voorspelbare vraagschema’s van de journalisten. De haat als dikke stroop. De zouteloze teksten uit diplomatieke koffertjes, in 10 talen de hele dag herhaald, over wie er het eerst sloeg….

Begrijpt u dat? Wij die bijna mensenharten maken… die de wijsheid van eeuwen verzamelen en de poëzie van de liefde hebben geleerd. Wij die tot in de ziel kunnen kijken en de mooiste muziek maken. Dat we nog met kanonnen diezelfde harten aan flarden schieten….dat onze diplomatie is terug te voeren tot de kleutervraag: ‘Hij sloeg toch eerst…’?

Rien

 


Ripen 11 9245 VG Nij Beets M 06 27 30 81 52 E info@rienvanderzeijden.nl W www.rienvanderzeijden.nl