Mijn organisch labyrint

Gepost op: 2015-03-01

Zondagmorgen 1 maart. Ik kruip rond tussen verzakte steentjes en vermolmde houtblokken. Mijn winterlabyrint vraagt onderhoud. De Sedum steekt zijn nieuwe heldergroene kopje al weer tussen de dode takjes door. De bamboe aarzelt nog of het zijn grijzige waas zal afleggen. Vogeltjes vliegen verschrikt op uit de houtwal als ze de blauwgebroekte tijger zien naderen in het anders zo stille plekje achterin de tuin. Ik geniet van hun kleuren en vergeet steeds weer hun namen. Zeven jaar geleden verzamelde ik uit de hele tuin de stenen voor het pad waar ik nu over kruip. Ik haal ze er weer uit. Te veel onkruid. Beginnersfout. Ik maak er weer een kleine ‘ecokathedraal’ van naast het labyrint. Ik duw tegen de zeven jaar geleden geplaatste houtblokken die het labyrint begrenzen. Ze vallen één voor één om. Ze verpulveren in prachtige bruintinten, verdwijnen langzaam in de veengrond.  Nog meer werk aan de winkel. Terwijl ik in het vermolmde hout grijp, voel ik het opeens. Dat wat je altijd benoemt als het voorbij is. Nee, dat wat verdwijnt als je het probeert te benoemen. Het laat zich niet bedwingen door onze taal. Geluk is die vlinder op je schouder die wegvliegt als je je hoofd er naar draait. Ik voel me gelukkig met dit verdwijnen en verschijnen hier om mij heen, in dit organisch labyrint. De dood leeft hier. Elke creatie gaat gepaard met vernietiging. De natuur maakt een groot vertrouwen in me los. Het komt altijd goed.

Mijn labyrint, het lopen ervan, bleek de afgelopen jaren een belangrijke metafoor voor mijn leven. Ze (ja, ze is een vrouw) vertelde me dat de chaos om mij heen een optische illusie is. Het labyrint zegt: ga! Beaam het leven zoals het zich aan je voordoet. Leef met overgave, ook als het pijn doet. Je bent op weg. Het is jouw weg. Je cirkelt om een geheim dat zich niet voortijdig prijsgeeft. Met reflectie alleen red je het niet. Er is geen snelle oplossing. Ga!

Ik ga. Ik kruip mijn rondje als een middeleeuwse boeteling. Stof zijt gij en tot stof zult gij wederkeren. En terwijl de aarde geduldig alles opneemt, scharrelen de dieren hier rond, dansen de hazen een merkwaardig voorjaarsdansje in het weiland hiernaast en is het alsof ik de sapstromen in de fruitbomen al weer hoor stijgen. Straks staat het hier weer te stuiteren van het leven. En ik doe mee.


Ripen 11 9245 VG Nij Beets M 06 27 30 81 52 E info@rienvanderzeijden.nl W www.rienvanderzeijden.nl