Grimmige wereld

Gepost op: 2015-05-16

De zwarte container staat al voor de deur. Een plakplaatje zegt dat het de papiercontainer is. Ik doe mijn papierronde door het huis, ingegeven door de onverbiddelijke datum op mijn afvalkalender naast de wasmachine. Als ik hem mis, verzuip ik de komende maand in mijn eigen informatieobsessie. Ooit moest ik die afvalkalender uitleggen aan een groep nieuwe immigranten in ons land. Ik weet nog dat ik me daarvoor schaamde. Het was een symbool van ons maakbare landje, een hulpeloze ordelijkheid in een chaotische wereld.

In onze slaapkamer liggen de meeste verfrommelde stukjes wereld die mij aankijken. Op het nachtkastje, naast het bed gevallen, gebruikt als placemat voor mijn ontbijtkoek. Doffe bruine ogen boven een grijzende baard. Rijen ontblote bovenlijven van mannen die geduldig hun enige vierkante meter leefruimte innemen. Één jonge man kijkt weg alsof hij zich schaamt voor dit portret. Een ander schraapt zijn laatste restje respect bijeen en kijkt bewust, hoopvol de camera in. De Rohingya’s, dobberend tussen Burma en Maleisie, waren deze week dat vervelende harde steentje in ons muesli-ontbijt, die irritante jeuk die maar niet overgaat. De lijken blijken niet alleen in de Middellandse Zee te drijven. Vluchtelingen zijn de etterend wond van een maakbare wereld die maar niet maakbaar wil worden.

Ik schuif de gezichten ineen, orden mijn stapeltje voor de papiercontainer. Ze liggen tussen Het Kruitvat en een oproep om ‘mijn hart te openen’ voor een pinksterfeest in Wijnjewoude. Nog even de lectuurmand checken. Een ongelezen Trouw onder de Tuinklusspecial meldt een onderzoek van het CBS: op de 10.000 Nederlanders vingen we vorig jaar 13 asielzoekers op. Sommigen wagen dit massa-immigratie te noemen. Onze buurlanden blijken veel ruimhartiger maar het valt allemaal geheel in het niet bij de buurlanden van Syrië waar soms een derde van de bevolking vluchteling is.

We hebben onze vesting Europa met succes gesloten. Wanhopige mensen drijven in de grachten rondom onze opgehaalde bruggen. We kijken op ze neer en gooien schuldbewust wat voedsel naar beneden. We repareren zelfs hun boten op zee opdat ze rechtsomkeert kunnen maken. Een beschaving die dit laat gebeuren, mag zich geen beschaving noemen. Mijn papiercontainer is vol. Ik sleep hem als een loden last naar de kant van de weg.

Rien


Ripen 11 9245 VG Nij Beets M 06 27 30 81 52 E info@rienvanderzeijden.nl W www.rienvanderzeijden.nl