Het verlangen naar een oorzaak

Gepost op: 2015-05-31

Ik was 50. De huisarts keek me zorgelijk aan die ochtend. Ze pakte kordaat de telefoon. ‘Ik regel meteen een afspraak voor u in het ziekenhuis. U kunt voorrang krijgen…’

Voorrang? Zo erg was het toch niet? Na lang getwijfel had ik die ochtend besloten mijn huisarts ‘even te raadplegen’. De druk op mijn borst bleef maar aanhouden en ik was die ochtend benauwd wakker geworden.

‘U bent 50+, ondernemer en man…’ Blijkbaar verontrustende feiten waar ik opeens met hele andere ogen naar keek. Ik gaf haar een slap handje en liep als een geslagen hond naar buiten om direct naar mijn afspraak in het Havenziekenhuis te gaan. Zou ik nog op de fiets kunnen? Moet ik niet eerst mijn moeder inlichten? Met moeite gooide ik mijn been over de fiets en peddelde door het centrum van Rotterdam. Verbeeldde ik het me of was ik bij Coolsingel al behoorlijk uitgeput? Hoe vertel ik het mijn kinderen? Welke telefoonnummers moet ik straks als hartpatiënt in mijn telefoon bewaren? In de hal van het ziekenhuis liep een mijnheer met een soort karretje waarmee hij was verbonden door een slangetje in zijn neus. De wereld bestond plotseling uit ziekte en gebrek.

Geduldig onderging ik die ochtend de formaliteiten en de hartcheck. De fietsproef ging boven verwachting voor een man die op instorten stond. Aan het einde van de ochtend wachtte het oordeel. Een voorname man met grijzende slapen, een echte cardioloog, keek me aan. Ontwaarde ik daar niet een meewarige blik in die verstandige ogen? Hij trok zijn stoel naar zijn bureau en frommelde in ingewikkelde statistieken. ‘Mijnheer van der Zeijden. U heeft een kerngezond hart.’

Ik voelde een korte stroomstoot, alsof de stekker weer in de oplader werd gedaan. ‘Mare..die benauwdheid eeeh’. Ik haalde even diep adem om te kijken waar het ook al weer zat. ‘Mijnheer. Er zijn misschien wel 30 mogelijke oorzaken te noemen voor uw benauwdheid, één daarvan had uw hart kunnen zijn.’ Ik knikte. Ik durfde niet echt door te vragen naar die 30 oorzaken. Zijn vluchtige blik op de klok moedigde me niet echt aan. Hij ging natuurlijk alleen over mijn hart, dacht ik. Die 30 andere oorzaken betekende misschien wel dertig fietstochtjes naar een mogelijk nieuwe onheilstijding. Niemand zou zich daar neerleggen bij de diagnose ‘af en toe benauwd’. Alle diagnoses op mijn bagagedrager meetorsend zou ik, medisch gefileerd en wel, me steeds meer patiënt gaan voelen.

Ik stapte weer op mijn stadsfiets en zette er flink de vaart in. Ik voelde me al een stuk beter. Mijn zojuist gezond verklaarde hart deed maar eens extra zijn best. Ik haalde diep adem en ging rechtop zitten. Verbaasd keek ik om me heen, naar een wereld die oorzaak en gevolg voor mij geheim hield. Nee, ik hoefde mijn moeder nog niet te bellen.

Rien


Ripen 11 9245 VG Nij Beets M 06 27 30 81 52 E info@rienvanderzeijden.nl W www.rienvanderzeijden.nl