De Nieuwe Ooster

Gepost op: 2016-01-02

In ben in ‘De Nieuwe Ooster’ in Amsterdam. Gevlucht voor het al te nadrukkelijke Leven in de stad. Wat kan een mens blij zijn met een broodje pindakaas op een bankje tussen de doden. De Nieuwe Ooster is een begraafplaats maar presenteert zich als ‘gedenkpark’. Het is bovendien een prachtig Arboretum. Er is een uitvaartmuseum. Mensen lopen te wandelen. Kortom: Het sterft er van leven.

Ik kom op geen andere plaats zo tot rust al is het gelukkig nog niet mijn laatste. Er zijn nog maar weinig plaatsen waar de dood zichzelf kan zijn. In onze ziekenhuizen wordt ze fel bestreden. In onze sportscholen wordt ze ronduit gehaat. In de crematoria opgepoetst en ingepakt, in de  kerken weggeboodschapt.  Alleen hier, de plaats der onvermijdelijkheid, wordt haar rust gegund. Ze hoeft niet overwonnen te worden. Ze zweeft zoals het haar betaamt tussen de boomtakken en fluistert met de wind. Hier herinnert ze zich nog een oud verhaal, daar vervloeit ze al bijna met grond en gras. Alleen op deze plaats vult ze ons met haar afwezigheid.

En wat doet de natuur toch altijd extra zijn best op begraafplaatsen! Het oude groen. De eeuwenoude bomen die superieur maar zacht lachen om onze kortstondigheid. Tegen de onvermijdelijke heg waar ik zit, staat een oude hark. Verderop bij een zijpaadje ligt een verdwaalde gieter. Om de bocht prutst een jonge vrouw met een harkje en een zakje aarde. De zon heeft ongemerkt mijn bankje bereikt. Ik doezel weg en schrik weer wakker. Waar ben ik!? Een plaagstootje van Magere Hein.

Rien


Ripen 11 9245 VG Nij Beets M 06 27 30 81 52 E info@rienvanderzeijden.nl W www.rienvanderzeijden.nl