'Ben jij een soort dominee?'

Gepost op: 2016-01-01

Die vraag wordt me weleens gesteld. Ik antwoord meestal ontkennend en vertel dat een theologiestudie niet automatisch een ambt in de kerk betekent. En als ik dan toch iets moet zijn, dan liever een priester. Een seculiere priester als het kan. Ik leg het uit.

Ik weet nog precies het moment dat ik besloot geen dominee te worden. Ik was 35 en zat op zaterdag in de trein naar Utrecht waar ik Theologie studeerde. Ik zag mijzelf als in een film op de kansel staan.  Vóór mij zag ik mensen die troost en inspiratie nodig hadden. In mijn hoofd zag ik kennis, alleen maar kennis. Er was een conflict gaande in mijzelf over het al of niet echt gebeurd zijn van verhalen in de Bijbel. Ik zag hoe ik mijn schaapjes opzadelde met dit conflict. Ik moest iets anders in mijzelf ontwikkelen. Ik stapte uit in Rotterdam Alexanderpolder en nam de trein terug.  

Zeventien jaar later ging ik terug naar dezelfde collegebanken om het af te maken. Waar ‘de waarheid’ daarvoor als een zware toga om me heen had gehangen kon ik die nu dragen als een persoonlijk sieraad. Kennis en persoonlijke ontwikkeling gingen meer hand in hand. Het bezig zijn met zingeving bleek een constante in mijn leven. De merkwaardigste ontdekking was echter dat mijn geloof of wat daarvoor door moest gaan, los leek te staan van mijn ‘rituele werk’. Mijn geloof staat permanent ‘under construction’. Ik heb een allergie voor betweterige typetjes en complottheorieën. Ik weet het gewoon niet. Ik ben altijd weer hevig onder de indruk van het laatste boek dat ik heb gelezen. Het is kortom geen goede basis.

Als seculiere priester ben ik geen ongelovige. Ik erken alleen dat het niet gaat om mijn eigen unieke gedachten over het leven. Sterker nog, die kunnen een blokkade vormen. Bovendien is het onderscheid gelovig/ongelovig totaal achterhaald in een tijd die heel ons denken heeft opengebroken. Waar gaat het dan wel om?

Het is het vermogen om af te stemmen. Om de ervaring dat het groter is dan ik. Je kunt  de energie van anderen door je heen laten gaan en daarin verwoorden, bemiddelen, verbinden. De term ‘ritueelbegeleider’ drukt dit voor mij mooi uit. Soms is het maar een eenvoudig gebaar of woord maar dat woord is opeens niet meer van mij. Het blijft niet meer om mij heen hangen en aan mij plakken. Het stroomt, beweegt, laat mij weer los. Ik maak me geen zorgen. Dat zijn de kostbaarste momenten.

Rien


Ripen 11 9245 VG Nij Beets M 06 27 30 81 52 E info@rienvanderzeijden.nl W www.rienvanderzeijden.nl