Tuin der ontmoeting

Gepost op: 2016-04-17

Mijn knieën doen pijn. Ik kruip rond tussen verzakte steentjes en vermolmde houtblokken. De lente komt. Het labyrint in mijn tuin vraagt om onderhoud. Straks lopen hier weer bedachtzame voeten, voortschuifelend in hun mini bedevaart. De Sedum steekt zijn nieuwe heldergroene kopje al weer tussen de dode takjes door. De bamboe aarzelt nog of het zijn grijzige waas zal afleggen. Vogeltjes vliegen verschrikt op uit de houtwal als ze mij zien naderen in het anders zo stille plekje achterin de tuin. Ik geniet van hun kleuren en vergeet steeds weer hun namen. Ik duw tegen de houtblokken die het labyrint begrenzen. Ze vallen één voor één om. Ze verpulveren in prachtige bruintinten, verdwijnen langzaam in de veengrond. Nog meer werk aan de winkel. Terwijl ik in het vermolmde hout grijp, voel ik het opeens. Dat wat je altijd benoemt als het voorbij is. Nee, dat wat verdwijnt als je het probeert te benoemen. Geluk laat zich niet bedwingen door onze taal. Ik voel me gelukkig met dit verdwijnen en verschijnen hier om mij heen, in dit organisch labyrint. De dood leeft hier. Elke creatie gaat gepaard met vernietiging. De natuur maakt een groot vertrouwen in me los. Het komt altijd goed.

Er is heel veel aanbod in coachingsland en er moet altijd maar veranderd worden. Als ik al een methode heb, zou ik deze ‘de tuin der ontmoeting’ willen noemen. Van tuinieren heb ik veel geleerd. Soms is het een tuin der moeite en moet je snoeien, soms is het een tuin der wijsheid die me leert dingen te laten zijn of te werken met wat er is. Dan is het weer een dwaaltuin en blijkt de weg naar het doel zelden een rechte te zijn. Wie hier komt stelt zichzelf een belangrijke vraag. Bij aankomst drinken we koffie/thee en exploreren we samen de vraag. Het ‘programma’ is open. We maken een wandeling, kijken naar kunst. Je loopt een labyrint, wordt alleen gelaten op een stille plek, schrijft je associaties op etc.. Tuin en beweging brengen soms onverwachte elementen in het gesprek. Je gunt jezelf een aandachtsvolle ruimte waarin onverwachte dingen met je vraag gebeuren.Daarna maken we de balans op. Soms is een eenmalige ontmoeting voldoende om zelf verder te kunnen. Soms is het een goed beginpunt voor een training, supervisie of ander vervolg.

Dit labyrint, ontwakend uit zijn winterslaap, is in de loop der jaren een belangrijke metafoor voor me geworden. Ze vertraagt me. Ze zegt tegen me: ga! Zet stappen op je levenspad. Beaam het leven zoals het zich aan je voordoet. Leef met overgave, ook als het pijn doet. Je bent op weg. Het is jouw weg. Je cirkelt om een geheim dat zich niet voortijdig prijsgeeft. Er is geen snelle oplossing. Maar ga!

Deze ochtend ga ik, kruip ik. Ik kruip mijn rondje als een middeleeuwse boeteling. Stof zijt gij en tot stof zult gij wederkeren. En terwijl de aarde geduldig alles opneemt, scharrelen de dieren hier rond, dansen de hazen een merkwaardig voorjaarsdansje in het weiland hiernaast en is het alsof ik de sapstromen al weer hoor stijgen in de fruitbomen. Straks staat het hier weer stuiteren van het leven. En ik doe mee.

Rien

 

Ripen 11 9245 VG Nij Beets M 06 27 30 81 52 E info@rienvanderzeijden.nl W www.rienvanderzeijden.nl