Nooit meer ontevreden!

Gepost op: 2016-06-20

Gisteren was het wereldvluchtelingendag. Toen ik de bijlage van Trouw opensloeg had ik me gewapend. Verschillende gezichten uit vergeten conflicten en landen staarden mij aan. Het waren blikken zonder verwijten, enigszins nieuwsgierig, berustend misschien. Het viel mee. Ik merk dat ik steeds vaker besluit foto’s niet te bekijken, het journaal niet aan te zetten. Wanneer begint het proces van afstompen in je? Hoeveel seconden kijk ik nog naar een foto? Hoeveel werkelijkheid laat ik nog binnen? Ik word aangekeken, weliswaar via een foto maar het is een blik van mens tot mens, een appél op mijn menselijkheid. Een andere bedoeling kan er niet zijn. Ik kijk terug vanuit een ongelooflijk bevoorrecht stukje van deze wereld, waar ik toevallig ben geboren. Ik kan niets bedenken waarmee ik deze positie kan claimen. Ik kan het verklaren, me schuldig voelen, ik kan fatalistisch worden. Ik kan natuurlijk iets gaan doen. Er is naar mijn gevoel maar één besluit dat hout snijdt, één besluit waar ik volledig in mijn cirkel van invloed sta: die miezerige ontevredenheid in mezelf uitbannen!

Oké, zeg je, maar morgen kan het onrecht of het bizarre toeval ook jou treffen vriend. Dan ben jij aan de beurt!

‘Morgen’ duurt een eeuwigheid. Het is met onze angsten als met het bordje bij de bakker buiten: ‘morgen gratis brood!’ Er is altijd weer een morgen. Bovendien is angst iets heel anders dan pijn en verdriet. Dat zijn heldere emoties. Als het lot mij treft, is er een heldere alertheid. Mijn lijf zegt me wat ik moet doen als de leeuw voor me staat. Dat is iets heel anders dan die ziekelijke niet bestaande angst, dat uithollende niets dat je te gronde kan richten. Angst en zeurderige ontevredenheid zijn de ziekmakers van onze tijd.

Nooit meer ontevreden. Voor mij is dat echt oefenen. Een oefening in kijken bijvoorbeeld. Echt kijken als het vergezicht me even de adem beneemt bij het opendoen van de gordijnen ‘s morgens. Echt kijken naar de plotselinge bloemenzee in de bocht bij de vijver. Echt kijken naar de zwaluwtjes die gistermiddag in de perenboom zaten: 3 op een rij met open bekkies, gevoed door een zenuwachtig aanfladderende moeder. Echt kijken naar de poes die gisteravond volkomen zen over het windstille weiland zat te staren. Kleine en grote geluksmomenten die vrijkomen als ik me er voor openstel.

Echt kijken betekent onvermijdelijk dat we ons hart openen voor de werkelijkheid die ongewis is en zich niet laat controleren. Angst ontstaat alleen als je de ogen sluit en illusies over de werkelijkheid begint te maken, stelt Krishnamurti. Het is het zoeken naar zekerheid en veiligheid, die eeuwige roep in ons, die aanhoudende eis aan de werkelijkheid, die angst voortbrengt. Nooit meer ontevreden zijn is de angst laten varen en leren kijken, zonder oordeel, met wijd open ogen.

Rien

 

Ripen 11 9245 VG Nij Beets M 06 27 30 81 52 E info@rienvanderzeijden.nl W www.rienvanderzeijden.nl