Eenzame uitvaart

Gepost op: 2016-07-25

‘Als wíj het doen, bepalen wij het tijdstip en kunnen er geen nabestaanden bij zijn.’ De ambtenaar kijkt me vriendelijk aan en probeert de mededeling minder hard te laten klinken dan hij is. ‘Alleen bij het ophalen en als hij nog even in de aula staat…’                                                                                    ‘Kan ik ook alleen aangifte van overlijden doen en verder nog even niets? Ik probeer nog familie te bereiken.’                                                 Het is vrijdagmiddag. We spreken af dat we het weekend zullen overbruggen en nog zo weinig mogelijk kosten maken. Zoals hij leefde, zo was hij ook dood gegaan, alleen en zonder veel te overleggen. Een uitvaartpolis konden we niet vinden. ‘Realiseert u zich dat de nabestaanden geen gedenksteen of zoiets hebben. Ook niet als ze later van mening veranderen. Bij de crematie wordt de as door de medewerkers uitgestrooid.' Ik knik en voel me in een tragisch familieverhaal gezogen.

In korte tijd was Ruurd ‘onze’ einzelgänger geworden. Over zijn verhaal bleef hij altijd wat vaag maar het was duidelijk dat hij een roerig leven in Zuid-Afrika had verruild voor de plaats van zijn geboorte: Friesland. De chalet achterin onze tuin vond hij heel luxe en als hij wat kon scharrelen met de kippen en het uitzicht op de weilanden, had hij niets meer te wensen. Zijn vrijheid was hem lief. ‘Het werd daar te gevaarlijk voor een oude man. Ze stonden vlak bij mijn huis als jakhalzen te wachten. Voor een paar rand nemen ze je te grazen. Een leven is daar niet veel waard hoor! In de ambassade beloofden ze me dat ik gewoon terug kon komen.’

Er zijn altijd meerdere verhalen van je in omloop. Je kind of je buurman heeft meestal een andere versie dan jijzelf. Wijsheid ontstaat als je oog voor die versies krijgt. Bij Ruurd hadden wij maar één versie. Zijn kinderen in Zuid-Afrika en Australië onderhielden nauwelijks contact meer met hem door zijn zwerversmentaliteit en door de scheiding van zijn vrouw die ondertussen was overleden. Met achterlating van zijn bezittingen kwam hij aan in Nederland. Hij had niet veel nodig en wilde hoe dan ook ver van verzorgingsflats en verpleeghuizen blijven. Liever alleen in een caravan dan eenzaam tussen de anderen.

Het lot beschikte anders. De schone lei waarmee hij begon, betrof niet zijn lichaam. We hebben meerdere verhalen maar slechts één lichaam. Dat liegt nooit. Met zijn snel aftakelende lichaam bleef hij over de weilanden uitstaren. Tevreden. Verzoend met zijn lot en de thuiszorgmedewerkers. Hier kon hij wel sterven.

Maandag. Ik heb contact gehad met de familie. Ze zijn gepast bedroefd maar toch vooral verlegen met de situatie. Ik ken hun verhaal niet. Ik heb geen oordeel. Ik ben als een parachutist per ongeluk geland in het leven van Ruurd. Slechts het laatste deel ken ik. Liefde berekent niet.

Maandagmiddag. De gemeente heeft het overgenomen en zet er vaart achter. We staan met vijf vrienden en 5 hospicemedewerkers te wachten bij de voordeur van het hospice. Slechts 1 nacht heeft hij daar gelegen. Noodgedwongen. Toen besloot hij te vertrekken. De sombere slee komt geruisloos aangereden, geruisloos als de dood kan zijn. Stil vormen we een erehaag . Een erehaag voor de einzelganger. Hij ging zoals hij leefde. Geen gedoe. Dag Ruurd. 


Ripen 11 9245 VG Nij Beets M 06 27 30 81 52 E info@rienvanderzeijden.nl W www.rienvanderzeijden.nl