De stilte die altijd ons omringt...

Gepost op: 2017-02-27

Ik ben een paar dagen in Priorij Klaarland vlak over de grens. 17 Trappistinnen die hun gasten Stilte aanbieden. Ja, Stilte met een hoofdletter. Daarover later meer.

Opeens besef ik deze ochtend dat ik met hetzelfde schoongewassen gemoed loop te genieten van de opwarmende zon als 25 jaar geleden. Het zijn dezelfde slootkanten, hetzelfde bospad. Of nee: het is dezelfde Rien die toen regelmatig in ‘Maria Toevlucht’ vertoefde, een trappistenabdij in Zundert. Ik vraag me weer af of ik het pad links of rechts neem, wat er na die bocht verderop komt en of ik wel op tijd terug ben voor de Sext (de dienst om 12.00 uur). Kleine genoegens. Momenten dat het leven bewegingsloos boven me trilt. Ik moet niks (wat jammer dat ik dit toch zo vaak moet zeggen). Maar ook is er de bizarre gedachte die me niet loslaat: hier loopt exact dezelfde Rien. Zijn twijfels en verlangens zijn niet heel erg anders. Nog steeds weet hij niet ‘of dit het wel is’. Nog steeds zoekt hij kinderlijk naar de verlossende ervaring. Nog steeds gaat hij niet al te gekwetst verder als hij deze ervaring niet heeft gevonden. Misschien is zijn verlangen wat goedgemutster geworden, zijn de scherpe randjes er wat van af. Er zijn sinds die tijd nieuwe collega’s, een nieuwe woonplaats, een nieuwe vrouw, nieuwe vriend(inn)en en toch loopt hier overduidelijk dezelfde Rien. Een wat romantische man die de wereld wild zou willen kussen maar in plaats daarvan aimabele rondjes rond het klooster loopt.

Jezelf waarnemen over een langere tijdsperiode is confronterend. Al dat aan- en uitvliegen van mensen in mijn leven. Ik ben de enige die blijft. Je gaat al snel denken dat je daarom jezelf kent, dat die anderen je niet of maar ten dele kennen. Gek genoeg ontdekte ik dat diezelfde mensen mij vaak onmiddellijk konden vertellen of iets bij me past. Ze konden en kunnen me karakteriseren, hielden van me en lieten me weer gaan. Heel vaak zagen ze op afstand sneller de richting, het verhaal, dan ik die niet boven mijn eigen pad uitsteeg. Er zijn momenten zoals deze dat ik intens tevreden ben met dit alles. Blij dat mijn lichaam nog functioneert, dat ik (hoogstwaarschijnlijk) gezond ben en alles nog kan doen.

Terwijl ik dit schrijf, lees ik een gedicht van William Wordsworth. Die denkt ook aan voorbije tijden. Hij schetst beelden, herinneringen die:

 

   ‘Hoe dan ook, de lichtbron zijn van ons bestaan,

   ‘Hoe dan ook het meesterlicht van al ons zien;

          Ze verheffen ons, en koesteren, zij zijn

          De macht die heel ons luidruchtig leven

          Een wenk doen lijken, één ogenblik

          Van de Stilte die altijd ons omringt.’

 

De Stilte die altijd ons omringt. Dat is de constante, ook al zijn we nog zo luidruchtig. Er is een overvloedige betekenisbehoefte in mij, een blijkbare angst om uiteen te vallen. Mijn verhaal is een geconstrueerd verhaal. Allemaal luidruchtigheid. Het verhaal eronder is eenvoudiger, krachtiger. Het is een ‘Call’ van binnenuit die pas in de Stilte verstaanbaar wordt. Dat verhaal hoef je niet in stand te houden. Het houdt jou in stand. 

Rien


Ripen 11 9245 VG Nij Beets M 06 27 30 81 52 E info@rienvanderzeijden.nl W www.rienvanderzeijden.nl