Licht reizen

Gepost op: 2018-02-07

Uitbundig schijnt het licht over het weiland voor mijn huis. Achterin het veld ontploft een groep ganzen. Een gakkende wolk stijgt op uit het gras. Even lijkt het alsof het immense blauw verduisterd wordt, in beslag genomen door zenuwachtige slierten ganzen die razend snel hun positie innemen in V-formaties. Dan keert de rust weer. Onverstoorbaar grazen de schapen verder. De grijze troosteloosheid waar deze winter een patent op lijkt te hebben, is deze week plotseling opgeheven. De kleuren zijn helder. De kale gesnoeide fruitbomen in mijn tuin staan bijna verbaasd het licht op te nemen. Het doet iets met je. Ik ben mijn lichtvoetigheid, toch al geen kernkwaliteit van mij, geheel kwijtgeraakt deze winter. De mist heeft me kilo’s zwaarder gemaakt.

Ik weet niet of het door het licht en die ganzen komt maar ik had een mooi gesprek vanmorgen met vrienden. Ze zijn hun huis aan het verkopen en willen tijdelijk achterin onze tuin in een yurt wonen. Noem het ontspullen, een vermageringskuur, een reflectie op onze materiele obesitas. We slibben dicht. Veel mensen in mijn omgeving ervaren onze groei-economie, de voortdenderende reclames waarvan ze zich bedient, het gejakker in onze organisaties, de druk van onze hypotheken, als een sluipende kolonisatie, een bezetting van onze innerlijke ruimte. Die vrienden nemen hun onvrede serieus. Ze zijn op zoek naar een kleinere ecologische voetafdruk. Ze willen iets doen. Ze willen zich niet alleen maar vergapen aan de programma’s van Floortje Dessing. Ze willen niet het zoveelste item over Tiny Houses bekijken vanuit hun comfortabele fauteuil. Ergens raakt het allemaal een diep verlangen naar vrijheid. We bespraken ‘onze heilige onnozelheid’ van vroeger. Die heerlijk naïviteit waarmee je op reis kon gaan. Met een paar aanwijzingen op een papiertje geklemd onder een stuk plastic aan je stuur. Een tent die lek bleek te zijn. Geen doel hebben, laat staan een annuleringsverzekering. Het gevoel van vertrekken, dingen achter je laten, het onbekende tegemoet! Waar is dat stemmetje van Pipi Langkous gebleven met dat heerlijke zinnetje: “Ik heb het nog nooit gedaan, dus ik denk dat ik het kan.”

Er is iets fundamenteels dat bij ‘Leven’ hoort. Het heeft met risico en vrijheid te maken, met iets dat we ‘onze fundamentele kwetsbaarheid’ zouden kunnen noemen. Met het ervaren van ‘de eerste keer’. Het is de zoektocht van de reiziger. Ben ik de laatste jaren niet in ras tempo een bewoner geworden? Rust, stabiliteit, vertrouwde expertise, in control..

Op het moment dat ik dit schrijf, werpt het fantastische licht van deze dag al weer lange schaduwen over het gras. Het is nog winter. Nog even en de zon gaat weer onder, de kleuren vergrijzen in de vroege schemer. De ganzen vliegen nog steeds zenuwachtig heen en weer. Altijd in gevaar. Altijd vrij. Het is alsof ze niet kunnen kiezen tussen het ene of het andere veldje. Ik volg ze, aan de grond genageld.

Rien


Ripen 11 9245 VG Nij Beets M 06 27 30 81 52 E info@rienvanderzeijden.nl W www.rienvanderzeijden.nl