Mijn biodiversiteit

Gepost op: 2018-03-09

Ik kijk nog even om nadat ik het plein ben overgestoken. Even lijkt het alsof het station door een enorme windvlaag schuin gewaaid is. Een vinger die iets nawijst, iets dat hoog in de lucht snel voorbijschiet. De blauwe lucht achter dit station contrasteert fel met het materiaal dat me maar steeds aan zilverpapier doet denken. Ik kan mijn ogen niet afhouden van deze Rotterdamse schoonheid. Mopperend ontwijken de mensen de man die maar achterom blijft kijken terwijl hij de stad inloopt. Het is nog steeds mijn stad al woon ik nu al tien jaar in Friesland. Ik geniet elke keer weer van deze melting pot van geuren, kleuren en talen, een stad die ondanks grote problemen trots blijft op zijn diversiteit.

Die trots wordt steeds verdachter. Zekere partijen roeren in de aanloop naar de gemeenteraadsverkiezingen weer lekker voorspelbaar in deze emmer. Diversiteit zal en moet een probleem zijn. Soms heb ik heimwee naar die verschillen die een enorme creativiteit losmaakten. Naast de problemen in de stad was er toch een enorme drive om er iets van te maken. Wie er nu terugkomt voelt de dynamiek en de stappen die ze er maken. Er wordt geoogst.

Gek eigenlijk. Terwijl in het buitengebied de grutto aan het verdwijnen is en de teruglopende biodiversiteit iedereen zorgen baart, wordt de maatschappelijke diversiteit steeds weer geproblematiseerd. Teruglopende (bio)diversiteit,  vergrijzing en krimp op het platteland, de ‘landschapspijn’ die journalist Jantien de Boer in haar boekje beschrijft, het zijn voorbeelden van de kaalslag waarbij de dynamiek langzaam wegsijpelt uit het leven en de monotonie een grijze waas over alles legt.

Zou het te maken kunnen hebben met onze innerlijke biodiversiteit? Zou die ook teruglopen? Wie de vreemdeling in zichzelf niet wil zien heeft ook problemen met de vreemdeling buiten zich. Naast mijn vitale Rien, ken ik nog een hele jaloerse en depressieve. Er zijn donkere stukken waar ik liever niet kom. Mijn innerlijke meerstemmigheid heb ik lang verbonden met twijfel en besluitenloosheid. Dat er maar één waarheid zou zijn, betekent al snel dat je een rangorde in je innerlijke stemmen creëert. Die creatieve tegenstrijdigheid mag er niet meer zijn. Complexiteit wordt gewantrouwd, ook in onze scholen. We leren te reduceren. Minder, minder, minder. Kiezen is sexy, het uithouden bij de diversiteit is slap. Oordelen is belangrijker dan toevoegen en naast elkaar zetten. Een overzichtelijk innerlijk landschap is blijkbaar beter dan een rijke maar moeilijk te managen biodiversiteit in mezelf.  

We zijn echter helemaal niet de duidelijke identiteit waar we zo graag voor staan. En als we dat al pretenderen gaat het vaak gepaard met een hoop verdringing die later altijd weer zijn tol eist. Aandacht voor onze meerstemmigheid, ons dialogische zelf is veel realistischer. Het maakt ons betrouwbaarder dan al die opgepompte identiteiten die vervolgens weer strijd moeten leveren met andere identiteiten. Het zit allemaal in onszelf. De 13e eeuwde filosoof en mysticus Rumi voelde dat al aan in zijn prachtige beeld van de innerlijke herberg. Wie zo’n herberg durft te zijn, waardeert zijn eigen biodiversiteit en wordt betrouwbaar voor anderen.

De herberg (Rumi)

Dit mens-zijn is een soort herberg

Elke ochtend weer nieuw bezoek.

Een vreugde, een depressie, een benauwdheid,

een flits van inzicht komt

als een onverwachte gast.

Verwelkom ze; ontvang ze allemaal gastvrij

zelfs als er een menigte verdriet binnenstormt

die met geweld je hele huisraad kort en klein slaat.

Behandel dan toch elke gast met eerbied.

Misschien komt hij de boel ontruimen

om plaats te maken voor extase…….

De donkere gedachte, schaamte, het venijn,

ontmoet ze bij de voordeur met een brede grijns

en vraag ze om erbij te komen zitten.

Wees blij met iedereen die langskomt 

de hemel heeft ze stuk voor stuk gestuurd

om jou als raadgever te dienen.

 

Rien


Ripen 11 9245 VG Nij Beets M 06 27 30 81 52 E info@rienvanderzeijden.nl W www.rienvanderzeijden.nl